Pozytywna historia porodowa

Pozytywna historia porodowa

Mam dzisiaj dla Was pozytywną historię porodową. Niestety nie słyszy się ich zbyt wiele, a szkoda! Sądzę, że to ważne i potrzebne. Dodaje wiary w to, że nie musi być strasznie, okropnie i boleśnie. Zamiast stygmatyzacji i opowiadania o tym jaki to poród nie jest przerażający i ile złego i bolesnego się podczas niego wydarza warto na niego spojrzeć również z perspektywy wydarzenia pełnego mocy i siły. Do tego porodu przygotowywałam się solennie przez cały okres trwania ciąży zarówno fizycznie jak i psychicznie. O różnicach i podobieństwach w przygotowaniach  do pierwszego i drugiego porodu piszę TUTAJ a TUTAJ o tym jak przygotowywałam się w finalnym okresie ciąży.

Jedziemy rodzić!

Za pierwszym razem nie miałam położnej ani nikogo, z kim mogłabym się skonsultować ‘czy to już’? Tym razem ciążę prowadziłam u położnej z wieloletnim doświadczeniem, specjalizującej się w porodach domowych, chociaż my na taki poród się nie zdecydowaliśmy. W dniu narodzin Heleny nad ranem obudziły mnie delikatne skurcze. Czułam, że to już, ale wolałam uniknąć sytuacji, w której zbyt wcześnie jedziemy na izbę przyjęć. Wstałam, zjadłam porządne śniadanie i zadzwoniłam do mojej położnej, która powiedziała, żeby odczekać aż skurcze staną się intensywniejsze lub ich częstotliwość wzrośnie. Poradziła mi pójść na spacer i rozluźnić się w wannie z ciepłą wodą. Tak też zrobiłam. Kiedy wszyscy wstali zrobiło się zamieszanie i skurcze nieco osłabły. Miałam wrażenie, że cała akcja znacznie się wydłuży. Zadzwoniłam do położnej, która powiedziała, żebyśmy przyjechali na izbę przyjęć bo w domu prawdopodobnie się nie wyluzuję ze względu na starsze dziecko.

Plan porodu

Nasz plan porodowy zakładał narodziny Heleny w jak najbardziej naturalny sposób, dlatego zdecydowaliśmy się na poród w Domu Narodzin przy Szpitalu Św. Zofii. Z położną spotkałam się na izbie przyjęć, podłączono mnie pod KTG, na którym widoczne były skurcze co 6-7 minut. Po badaniu okazało się, że niestety nie mam zbyt dużego rozwarcia. Tak jak za pierwszym razem moje skurcze były mało efektywne i cała akcja na początku postępowała dosyć wolno. Oczyma wyboraźni widziałam powtórkę z pierwszego porodu, który trwał nieskończenie długo…

Poród w Domu Narodzin

Dom narodzin okazał się fantastycznym miejscem, gdzie mogłam się wyluzować psychicznie i zagłębić w poród. Skurcze powoli się rozkręcały, a położna przy każdym badaniu mnie motywowała i zaznaczała jak mocno wierzy w moje możliwości, czego mi osobiście na tym etapie bardzo brakowało. Moja wiara w to, że dam radę stopniała jak kostka lodu podczas ostatnich upałów. Po trzech godzinach akcji porodowej pękł pęcherz płodowy, skurcze się zintensyfikowały. Skupiałam się na długich wydechach. Z każdym skurczem starałam się koncentrować nie na bólu, ale na rozluźnieniu, co naprawdę nie było łatwe, ale pomagało. Starałam się sobie wizualizować przestrzeń i otwarcie. Tą koncepcję zaczerpnęłam z książek, które czytałam przed porodem, a o których piszę TUTAJ. Niestety moja córeczka nie ustawiła się potylicowo przednio, a potylicowo tylnie, co sprawiało jej trudności ze wstawieniem się w kanał rodny. Położna musiała ją odwrócić.

Wszystko się może zdarzyć

Od początku ciąży miałam pewne wyobrażenia na temat tego jak poród wygląda, ponieważ już raz rodziłam. Przy pierwszym porodzie nie dopuszczałam do siebie myśli, że może być inaczej niż to sobie zaplanowałam. Tym razem było inaczej, tym razem wiedziałam, że poród jest nieprzewidywalny i jakkolwiek przygotowana nie jestem i kto mi nie towarzyszy wszystko może się zdarzyć. Pojechałam na porodówkę pogodzona z faktem, że pomimo moich najszczerszych chęci poród może zakończyć się również cesarskim cięciem. Myślę, że akceptacja jest w tym jak i w każdym innym przypadku bardzo ważna. Chciałam urodzić naturalnie jednak wiedziałam, że nikt nie da mi gwarancji na to, że tak się stanie.

Finał

Druga faza była krótka. Po tym jak położna odwróciła wiercipiętę mieszkającą w moim brzuchu wszystko potrwało 20 minut. Kilka razy zmieniałam pozycję, aby finalnie urodzić w wodzie w kucki. Uwierzyłam, że mogę, że dam radę, poczułam ogromną siłę i przy każdym parciu podczas ‘wyśpiewywania’ małej czułam jak dziecko przesuwa się w dół w kanale rodnym.  Poczułam mięciutką główkę i przy kolejnym parciu mała wyszła na świat. Nie mogłam uwierzyć w to, że dałam radę, że tym razem podołałam temu zadaniu, że dziecko bezpośrednio po porodzie wciąż jeszcze połączone ze mną tętniącą pępowiną ląduje na mojej klatce piersiowej, że uchyla powieki i na mnie spogląda. Niesamowite doświadczenie, magiczne i piękne. Łzy napływają mi do oczu, kiedy wspominam to wydarzenie sprzed nieco ponad tygodnia. Oczywiście, że nie było łatwo, oczywiście, że napracowałam się jak nie wiem co, a następnego dnia czułam ‘zakwasy’ jakich dawno nie miałam. Ale wiecie co? Jestem naprawdę szczęśliwa, że dałam radę i wierzę, że każda z nas, jeśli zechce da radę.

Dlaczego?

Dlaczego dzielę się tą historią? Dlatego, że moim zdaniem mało jest tych pozytywnych historii. Po prostu ich brakuje, a wiem, że są pomocne i potrzebne przed porodem. Ja szukałam ich w książkach. Praktycznie wszystkie kobiety, które znam rodziły w zmedykalizowany sposób. Nie obyło się bez oksytocyny, znieczulenia czy cięcia. Nie chodzi mi o to, że jest w tym coś złego, ale chodzi mi o to, że mało się słyszy się takich historii, w których kobieta wychodzi ze szpitala położniczego i podaje dalej pozytywne informacje na temat porodu.  Chodzi o to, że cały czas mało która z nas wierzy w to, że  poród naturalny jest możliwy. Słyszy się raczej narzekania i komentarze typu ‘szkoda gadać…’. Ja jestem dumna i mam poczucie siły. Wierzę również we wszystkie dziewczyny, które oczekują dziecka i chcą urodzić naturalnie, a nie mają przeciwwskazań medycznych – dacie radę dziewczyny <3

Ściskam,
Kasia

PS. Unikając dalszych pytań cały poród trwał nieco ponad 6 godzin.

Ostatnie dni przed porodem

Ostatnie dni przed porodem

Nadeszły ostatnie dni przed porodem. Zaszyłam się na dobre w swojej jaskinii, praktycznie nie korzystam już z komputera a i jedynie sporadycznie z social mediów na telefonie. Staram się ten czas przeznaczyć na maksymalne bycie ‘tu i teraz’ ze starszakiem, na odpoczynek, pomimo tego, że spraw jest jak zwykle mnóstwo do załatwienia. Mieszkanie, które wykańczamy nabiera kształtów, ale oto mojego partnera powołali akurat teraz do wojska. Niezły timing swoją drogą 😉 Przekroczyłam 38. tydzień ciąży i o ile nic mi nie dolega, o tyle posiadanie takich gabarytów jest po prostu mało wygodne.

Ćwiczenia na końcówkę ciąży

Od jakiegoś już czasu, kiedy brzuch znacznie się powiększył moim priorytetem jest utrzymanie mobilności kręgosłupa, który bardzo usztywnia się podczas ciąży oraz zrobienie miejsca na oddech. Dzieje się tak ze względu na zmianę środka ciężkości oraz zdecydowanie powiększenia obciążeń, które przenosi sam kręgosłup, a rosnąca macica uciska narządy wewnętrzne i przeponę, co sprawia, że oddychanie jest nieco utrudnione. Dzięki temu, że byłam aktywna przez całą ciążę nie doświadczałam i nadal nie doświadczam bólów kręgosłupa. Codziennie rozpoczynałam dzień od minimum 15 minut ‘rozruchu’. Poniżej znajdziesz kilka ćwiczeń, które sama wykonywałam i nadal wykonuję. Są to jedynie propozycje, które zawierają w sobie elementy istotne dla utrzymania mobilności a jednocześnie są fajnym przygotowaniem do porodu.

ćwiczenia z piłką - rozluźnianie odcinka lędźwiowego i mobilizacja miednicy Propozycja numer 1: oprzyj się o piłkę lub inny przedmiot, jeśli nie masz w domu piłki. Nogi rozstaw nieco szerzej niż szerokość bioder, kolana delikatnie zgięte. Postaraj się wydłużyć boki ciała, czubkiem głowy sięgnij w stronę piłki a kością ogonową za siebie. Wykonaj krążenia miednicą raz w jedną raz w drugą stronę.

 

 

 

głęboki przysiad - rozluźnienie bioder i dna miednicyPropozycja numer 2: ustaw stopy nieco szerzej niż na szerokość bioder i przejdź do głębokiego przysiadu. W tym ćwiczeniu również pamiętaj o wydłużeniu kręgosłupa od szczytu głowy po kość ogonową.  Postaraj się rozluźnić, możesz pobujać się  tak jak akurat czujesz. W tym ćwiczeniu dbamy o biodra, a także staramy się rozluźnić dno miednicy.

 

 

rozciąganie boków ciałaPropozycja numer 3: Rozciąganie boków ciała. To ćwiczenie nie musi występować w wariancie z piłką, możesz oprzeć rękę również na podłodze lub wykonać je zupełnie na siedząco lub na stojąco. Chodzi o to, aby wydłużyć boki ciała i zrobić miejsce na oddech i rosnący brzuszek, tak aby nie szedł tylko do przodu.  Po wykonaniu zgięcia bocznego postaraj się wziąć wdech do żeber i do rozciąganego boku. Zmień stronę, powtórz kilkakrtonie.

 

 

rozciaganie przodu biodra i udaPropozycja numer 4: Rozciąganie przodu uda i biodra. Uklęknij na jedno kolano, drugą stopę ustaw z przodu. Oprzyj się o piłkę/jakikolwiek inny przedmiot i wydłuż kręgosłup. Napnij pośladek nogi, na której klęczysz i podwiń nieco miednicę. Powtórz kilkakrotnie i zmień stronę.

 

 

Muzyka, relaks i rozluźnienie

Muzyka koi zmysły i staram się jej słuchać jak najczęściej. Słucham stworzone przez siebie playlisty, jak również gotowe listy hypnobirthingowe, które nastrajają mnie pozytywnie i pomagają się rozluźnić, co będzie kluczowe za te kilka/naście dni. Jest to głównie muzyka relaksacyjna, która pomaga mi się uspokoic po wymagającym dniu, wyciszyć i skupić na odczuciach płynących z ciała. Coraz intensywniej odczuwam również skurcze przepowiadające, wtedy staram się nie zaciskać, a raczej wyobrażać sobie rozszerzanie i przestrzeń. Skanuję swoje ciało w poszukiwaniu źródeł napięć i świadomie je rozluźniam – działa cuda nawet na nocne skurcze łydek 😉 Jako, że mam przerwę od pracy staram się maksymalnie dużo czasu spędzać na działce i w zieleni.

Odpowiednie odżywianie

Wiadomo, że pod koniec ciąży zapotrzebowanie kaloryczne mamy i dziecka jest dosyć duże, dosłownie co chwilę chce mi się jeść i kiedy wychodzę z domu zabieram ze sobą własne przekąski. Ponieważ nie chcę finalnie skończyć z drożdżówką czy chlebem tostowym w ręce. Wiem, że nie służy to ani mi ani mojemu dziecku. Bazuję na szybkich, łatwych przepisach takich jak kasze z warzywami gotowanymi na parze oraz zupy. Przekąski to owoce lub domowe batoniki czy ciastka owsiane. Wymaga to sporo planowania nie ukrywam, ale mój brzuch jest mi za to bardzo wdzięczny.

Optymistyczne nastawienie

W tym wpisie nie może zabraknąć wzmianki o optymistycznym nastawieniu, ponieważ jest ono tutaj niezbędne! Wiem, że zrobiłam wszystko, co mogłam, aby zapewnić sobie i dziecku jak najlepszy poród. Dbałam o równowagę pomiędzy aktywnością i wypoczynkiem, ruszałam się całą ciążę, oczywiście w racjonalny dla tego stanu sposób, jeśli miałam jakiekolwiek wątpliwości rozwiewałam je z pomocą specjalistów – fizjoterapeuty, położnej czy też lekarza. Moja położna po ostatniej wizycie dała mi zastrzyk pozytywnej energii więc pozostaje mi jedynie spakować torbę do szpitala (domu narodzin) , czego jeszcze nie zrobiłam i ahoj przygodo!

Dam znać, jak już się rozpakujemy,
Kasia

PS. Jeśli jeszcze nie widziałaś tej propozycji to mam dla Ciebie darmowy PDF z ćwiczeniami rozluźniającymi, który możesz pobrać TUTAJ
PS 2. Treningi ciążowe znajdują się w Wirtualnym Studio, jeśli jesteś zainteresowana dołączeniem zapisz się na listę oczekujących o TUTAJ

 

 

 

Mamy czas na trening, czyli mama ćwiczy

Mamy czas na trening, czyli mama ćwiczy

Mama ćwiczy

Większośc moich postów powstaje spontanicznie, tak jest i tym razem. W ubiegłym tygodniu przeprowadziłam kilka rozmów z moimi koleżankami – mamami i klientkami, też mamami. Często słyszę to pytanie ‘Ale Kaśka, jak to zrobić?! Przecież jestem taka zmęczona, że nie dam rady wcześniej wstać, a wieczorem to już w ogóle się do niczego nie nadaje… Jaki trening? Nie mam tyle samozaparcia.’  Pisałam już co nieco na ten temat TUTAJ Teraz pora na małą aktualizację sytuacji. Kiedy mama ma ćwiczyć? W tym poście dzielę się moimi doświadczeniami w tym obszarze.

Po pierwsze robisz to dla siebie

Tak jest! I nie chodzi mi tutaj o bycie lepszą wersją siebie, chodzi mi o Twoje zdrowie, dobre samopoczucie, lepsze funkcjonowanie w przyszłości, mniej napięć w ciele, a co za tym idzie lepsze ‘mamowanie’ i komunikację w rodzinie. To nie żart! Kiedy zapominasz o sobie i swoich potrzebach, niestety odbija się to również na Twojej emocjonalności. Wielokrotnie wspominałam już o tym jak ważne jest połączenie ciało-psycha. Kobiety często mówią, że chcą być dobrymi mamami i w imię tej deklaracji rezygnują z siebie i swoich potrzeb. Przecież wszystko, dosłownie wszystko jest ważniejsze od nich samych. Spychają czas dla siebie (spacer/ruch/trening/odżywczy posiłek/sen) na ostatnie miejsce listy priorytetów. Nie tędy droga!

Wszyscy się ucieszą

Uwierz mi, że wszyscy domownicy ucieszą się z tego, że robisz coś dla siebie. Będziesz częściej się uśmiechać, będziesz pełniejsza energii i zmotywowana do działania w innych obszarach życia. Jednak jak wiadomo nasza doba jest ograniczona, a w grafikach i na liście to do nie mogą znaleźć się absolutnie wszystkie czynności świata, dlatego podziel się z domownikami obowiązkami. Mąż na pewno poradzi sobie z pralką, skoro jest programistą, a Twój 3-latek może pomóc Ci chociażby w segregowaniu prania czy też sprzątaniu własnych zabawek. Oczywiście sam z siebie tego nie zrobi, ale wspólnymi siłami na pewno się uda. Ty decydujesz co jest dla Ciebie ważne, pranie na serio może poczekać, Twoje zdrowie już nie.

Jak to działa u mnie?

Ostatnio mam sporo na głowie – dziecko, firma, wykańczanie mieszkania, przygotowania do porodu. Ale obiecałam sobie, że skoro w pierwszej ciąży byłam aktywna to i w tej tak będzie, ponieważ wiem jak ważne jest to dla mnie i dla dziecka. Zwykle poświęcam na matę 30 minut z rana zanim domownicy wstaną. Poranny rozruch czyni cuda dla mojego ciała, nie jest to nic intensywnego. Przede mną ostatni miesiąc ciąży i oprócz tego, że przepona ma już naprawdę niewiele miejsce nie odczuwam dyskomfortu związanego z bólem kręgosłupa czy też nieprzyjemnych objawów związanych z dnem miednicy. Poza tym raz w tygodniu chodzę na zajęcia do pobliskiego studia i powiem Ci, że to jest super być po drugiej stronie sali. Wcześniej nie miałam na to czasu teraz cieszę się zajęciami i raz na dwa tygodnie basenem. Oczywiście, że nie zawsze się to wszystko dopina, to normalne. Jeśli dzisiaj się nie uda jutro też jest dzień i wtedy w pierwszej kolejności działam na macie, dzięki czemu dawkę ruchu mam zapewnioną.

mama ćwiczy - spacer

Sprawiedliwy podział

Faceci są bardziej asertywni i jeśli uprawiają sport to jest on dla nich bardzo wysoko na liście priorytetów. Mój partner kocha sport i jest on dla niego bardzo ważny (gra w rugby, a wcześniej przez wiele lat trenował akrobatykę). Czas na trening i mecz to rzecz bardzo ważna w rodzinnym grafiku. Skoro mój partner ma czas na swoje aktywności to czemu ja nie miałabym znaleźć czasu na swoje? Ustalcie kiedy jest jego czas na sport,a  kiedy Twój. Najlepiej określ w waszym tygodniowym grafiku kiedy kto, co robi i kiedy potrzebuje na to czasu. Naprawdę warto! Zanim zaszłam w ciążę raz w tygodniu chodziliśmy na wspólny trening, co jest świetną metodą pielęgnowania relacji i oczywiście odzczęśnością czasu. Nawet jeśli Ty nie przepadasz za tym, co on robi i na odwrót na pewno uda się to pogodzić co jakiś czas.

Jest mnóstwo sposobów na pogodzenie życiowych ról i aktywności, chociaż nikt nie powiedział, że będzie łatwo. Wymaga to wypracowania pewnych schematów i warto planować z wyprzedzeniem. Trzeba trochę ustaleń, ale jest to możliwe. W przypadku treningu w domu warto ustalić stałą porę, wtedy szybciej stanie się to Twoim nawykiem.

Mam nadzieję, że ten wpis był dla Ciebie pomocny i inspirujący, a teraz czas na działanie! Nie ma co się zastanawiać po prostu ruszaj! Nie szukaj motywacji gdzieś w internecie, zacznij działać. A jeśli potrzebujesz małej zachęty na początek to zapraszam Cię do pobrania PDF-a z ćwiczeniami rozluźniającymi, żeby najpierw zrobić sobie trochę miejsca w ciele. Wystarczy, że klikniesz TUTAJ a PDF przyleci do Ciebie na maila.

Ściskam i do zobaczenia na macie,
Kasia

Książki, które warto przeczytać w ciąży

Książki, które warto przeczytać w ciąży

Książki, które warto przeczytać w ciąży

Dzisiaj chciałabym się z Tobą podzielić 4 książkami, które moim zdaniem warto przeczytać w ciąży. Nie są to jednak pozycje ‘treningowe’ i nie opisują ćwiczeń, które najlepiej wykonywać w czasie ciąży, bo szczerze mówiąc takiej pozycji do polecenia nawet nie mam! Chociaż publikacji na ten temat na rynku całe mnóstwo. W tym okresie odczuwam zdecydowanie potrzebę skupienia się na innych aspektach. Polecane przeze mnie pozycje rozkładają się na te, które przeczytałam w pierwszej i drugiej ciąży.

Kaz Cooke ‘Ciężarówką przez 9 miesięcy’ 

W pierwszej ciąży, kiedy kompletnie nie wiedziałam, co się ze mną dzieje lektura tego poradnika była dla mnie zdecydowanie pomocna. Napisana zabawnym językiem poprawiała humor i wyciągała z doła. Książka prezentuje tydzień po tygodniu zmiany zachodzące w organizmie kobiety oraz to, co dzieje się z dzieckiem. Jest przepleciona zabawnymi przygodami głównej bohaterki, czyli tytułowej ciężarówki.  Zdecydowanie nie jest to pozycja naukowa, ale nie o taką mi tutaj chodziło 😉

Sylwia Szwed ‘Mundra’

Cykl wywiadów z położnymi. Czytałam ją w pierwszej ciąży i pamiętam, że wywarła na mnie niesamowite wrażenie ze względu na przesłanie i prawdę, którą w sobie niesie. Przeróżne historie porodowe, uświadamiające jak bardzo każdy poród jest od siebie odmienny. Ukazuje również zmiany w polskim położnictwie na przestrzeni kilku dziesięcioleci. Jesśli jesteś zainteresowana tym, dlaczego na polskich poródówkach stosowane są takie akurat metody to ta pozycja jest zdecydowanie dla Ciebie. Książka jest również wartościowa z tego względu, że przypomina nam o naszej naturalnej sile, mądrości i kobiecości.

Robyn Sheldon ‘Mama Bamba’

Niesamowita książka i bardzo mocno polecam ją wszystkim oczekującym dziecka. Właśnie skończyłam ją czytać i czuję się o wiele spokojniejsza niż przed jej lekturą. Autorka dzieli się wartościowymi technikami – oddechowymi i medytacyjnymi. Pomaga zrozumieć i zaakceptować,to, że nie zawsze jest tak, jak sobie to ułożymy w głowie i że czasami są to procesy niezależneod nas. Wydaje mi się to w dzisiejszym świecie rzeczą bardzo trudną. Uświadamia, że każdy poród jest dobry taki, jaki akurat jest.

Ina May Gaskin ‘Poród naturalny’

Kolejna pozycja z serii tych, które w obliczu straszliwych opowieści z porodówki dodaje otuchy i wiary w to, że poród wcale tak strasznym doświadczeniem nie jest. Znajdziesz w niej kilkadziesiąt historii porodowych, które być może sprawią, że Twoje podejście do porodu będzie nieco inne, niekoniecznie naznaczone lękiem, a bardziej akceptacją i obecnością. Książka pokazuje, że nasze ciała są mądre i zdolne do urodzenia dziecka. Dużo w książce jest o połączeniu ciała i umysłu, co do mnie osobiście mocno trafia. Dodaje siły i wiary w to, że poród jest dla nas czymś naturalnym.

Mam nadzieję, że któreś z tych poleceń będzie dla Ciebie pomocne w zależności od tego, czego akurat na tym etapie potrzebujesz. Jeśli ten wpis jest dla Ciebie inspirujący podziel się ze znajomą, która być może znajdzie tutaj coś dla siebie <3

Jeśli natomiast potrzebujesz ćwiczeń, o których wspominałam znajdziesz je TUTAJ – 3 treningi, które nagrałam z myślą o kobietach w ciąży.

Ściskam,

Kasia

PS. Za możliwość wykonania zdjęć dziękuję zaprzyjaźnionej warszawskiej Cafe Plakatówka

 

 

Przygotowania do porodu numer dwa, czyli o różnicach i podobieństwach

Przygotowania do porodu numer dwa, czyli o różnicach i podobieństwach

Stało się, wkroczyłam w trzeci trymestr. Przygotowanie do porodu zaczęło więc zajmować nieco więcej miejsca w mojej świadomości . Pomyślałam, że to niezła okazja, aby podzielić się z Tobą kilkoma refleksami dotyczącymi różnic i podobieństw w przygotowaniu za pierwszym razem i teraz.

Myślałam, że siła i elastyczność mi pomogą

Myliłam się. Nie bałam się pierwszego porodu. Nie wiedziałam, co mnie czeka, ale sądziłam, że jestem dobrze przygotowana. W ujęciu fizycznym oczywiście. Ponad 3 lata temu sądziłam, że głównie o ten fizyczny aspekt chodzi. Przygotowanie do porodu sprowadzałam więc głównie do regularnej aktywności. Nie trenowałam crossfitu, ale nie stroniłam od podporów bocznych, mnóstwa wykroków i ćwiczeń na pośladki, co jak się okazało nijak nie pomogło mi podczas porodu, a teraz sądzę, że sprawę nawet skomplikowało.

Co robię inaczej?

Tym razem od początku ciąży nie zrobiłam ani jednego spięcia brzucha, unikam podporów i nie napinam pośladków 😉 Nad tym popracuję sobie później. Nie, nie leżę na szezlągu, regularnie chodzę na basen i ćwiczę, ale tym razem wygląda to inaczej. Od początku są to ćwiczenia o mniejszej intensywnści. Szczególnie teraz, w trzecim trymestrze nastawiam się na relaksację, ćwiczenia oddechowe i medytację. Dlaczego? Dlatego, że chciałabym urodzić w sposób jak najbardziej naturalny, co na tym etapie oczywiście pozostaje życzeniem. Poród jest wydarzeniem tak bardzo nieprzewidywalnym, że mam tą świadomość, że nawet te z goła odmienne przygotowania absolutnie niczego nie gwarantują.

otwieranie bioder

Akceptacja tego, co było

Mój pierwszy poród trwał bardzo długo. Wszystko w moim ciele wyuczone było jak się mobilizować i napisać a niekoniecznie doświadczać i rozluźniać. Bardzo mocno chciałam kontrolować całą sytuację, co również nie było pomocne. Finalnie udało mi się urodzić drogami natury. Nie byłam jednak zadowolona z tego, jak przebiegł mój pierwszy poród. Pogodzenie się z tym i przepracowanie tego, że był to dobry poród uznaję za część przygotowań do drugiego porodu. Dostrzeżenie tego faktu wydaje mi się bardzo ważne dla uwolnienia pewnych emocji i napięć z tym związanych, bo ciało pamięta absolutnie wszystko!

Opieka położnej

Nauczona doświadczeniami pierwszego porodu, drugą ciążę prowadzę u położnej, która specjalizuje się w porodach naturalnych. Od pierwszego spotkania czuję ogromną różnicę w poziomie zaangażowania osoby prowadzącej (może to być czynnik personalny), co wpływa pozytywnie na moje nastawienie. Nie ukrywam, że po pierwszym porodzie początkowo mocno obawiałam się wielkiego finału. Z perspektywy czasu uważam, że zapoznanie się z osobą, która poprowadzi Cię przez ciążę i doświadczenie porodu, przywita Twoje dziecko na świecie jest niezwykle ważne. Myślę, że potrzebujemy w tym procesie osoby towarzyszącej, tworzącej dla nas przestrzeń, podpowiadającej co robić na danym etapie, popowiadającej, co może nas dodatkowo wspomóc (jak np. masaż krocza). Czasami partner, który również bywa zagubiony to za mało.

Teraz pozostaje po prostu codzienne życie i cóż… kontynuowanie dobrych praktyk, przyglądanie się sobie, swoim reakcjom w róznych sytuacjach oraz myślom i odczuciom związanym z porodem, akceptacja tego, co nadchodzi.

Ściskam,

Kasia

PS. Daj mi znać jak podobał Ci się ten wpis, być może też przygotowujesz się do porodu i znalazłać tutaj coś ciekawego dla siebie?

PS. 2 TUTAJ możesz pobrać zestaw 3 krótkich treningów dla kobiet w ciąży

PS. 3 Jeśli chcesz poczytać o przygotowaniach do ciąży kliknij TUTAJ 

 

Pomysł na biznes w domu, czyli jak powstawał Trening na bosaka i Wirtualne Studio

Pomysł na biznes w domu, czyli jak powstawał Trening na bosaka i Wirtualne Studio

Wirtualne Studio kończy rok!!! A w zasadzie nieco ponad rok, bo najpierw działało w wersji beta. Rok temu założyłam oficjalnie działalność gospodarczą i ruszyłam na serio z tematem pokonując własne strachy, które jak się okazało były głównie w mojej głowie! Zdecydowałam się realizować swój pomysł na biznes ze wszystkimi jego blaskami i cieniami. Przez ten rok Studio naprawdę fajnie się rozwinęło. Jeżeli jesteś ciekawa jak ten proces wyglądał ‘od środka’ czytaj dalej.

 

Skąd taki pomysł na biznes ?

 

Potrzeba matką wynalazku. Po urodzeniu dziecka okazało się, że mam sporo mniej czasu zarówno na pracę jak i na trening własny. Któż mógł się tego spodziewać? 😉 Po porodzie wróciłam do pracy szybko. W zasadzie już po połogu zaczęłam prowadzić pierwsze zajęcia. Okazało się, że kolidują one nieco z życiem rodzinnym, odbierają nam wspólne wieczory, a ja po nieprzespanych nocach wcale nie mam tyle enrgii ile bym sobie życzyła… Nie miałam również za bardzo czasu na dbanie o siebie pod kątem ruchu, co było frustrujące. Wbrew obiegowej opinii instuktor prowadząc zajęcia wcale nie ćwiczy dla siebie. Przynajmniej ja tak uważam. Czasami marzyłam o tym, aby ktoś powiedział mi co mam robić. Nie miałam jednak czasu na to, aby pójść na zajęcia do kogoś. I tak mieliśmy mało wspólnych wieczorów, przecież prowadziłam swoje zajęcia…

Kiełkująca idea

Zaczęłam korzystać z subskrypcji online, ponieważ były one wygodniejsze niż szukanie czegoś na chybił-trafił na YouTubie, miały strukturę, wiedziałam, że lubię ćwiczyć z tą konkretną osobą. Powoli zaczęła świtać mi myśl, że przecież też mogłabym zrobić coś podobnego! Postanowiłam, że stworzę miejsce, gdzie będziemy dbać o zdrowie w najbardziej holistyczny sposób, jaki jest za pośrednictwem internetu możliwy, dlatego studio łączy w sobie zarówno treningi jak i przepisy ale także comiesięczne misje, które pozwalają znaleźc wytchnienie w codzienności.

Wymagająca rola

Stając się mamą zrozumiałm, jak bardzo wymagająca jest ta rola i jak mało przestrzeni zostaje często dla nas samych. Uważam, że media społecznościowe tworzące presję w dodatkowej sferze życia, nie są tutaj pomocne, sama nie śledzę praktcznie żadnych fit-profili na Instagramie ani na Facebooku, ponieważ nie uważam, aby mi one służy. Ile sefiaków przed lustrem jesteś w stanie znieść? Ile nowych kreacji treningowych? I ile zdjęć owsianek? 😉 Ale jak miałam to swoje wyimaginowane miejsce stworzyć, skoro totalnie nie znam się na internetach?

Pomysł na biznes - klawiatura i słuchawki

 

 

Mama stawia pierwsze kroki

 

Skoro sie nie znam to…oznaczało, że musiałam się poznać, ponieważ myśl o stworzeniu własnego rozwiązania online nie chciała mnie opuścić. Kiedy Rysio poszedł do żłobka okazało się, że często przynosi ze sobą różne atrakcyjne choroby, a ja często musiałam odwoływać treningi i brać zastępstwa, żeby móc się nim opiekować (jakoś nie byłam przekonana do instytucji niani, a partner niestety nie mógł co chwila brać wolnego).

Motywacja

Moja motywacja jeszcze bardziej się wzmocniła. Ku mojemu zaskoczeniu okazało się, że w polskim internecie jest mnóstwo dziewczyn, które tworzą kursy online i inne cuda, a skoro one potrafiły to oznaczało, że ja też mogę się nauczyć! Najpierw zbudowałam swoją pierwszą stronę www, brzydką jak noc, a po roku, na początku 2016 roku już ładniejszą stronę, z której byłam względnie zadwolona. Była to pierwsza wersja www.treningnabosaka.pl Zaczęłam również prowadzić bloga, bardzo nieśmiało, nie miałam wtedy ładnych zdjęć, nie miałam również pojęcia czy ktokolwiek zechce czytać, to, co napiszę.

 

Nie miałam dokładnego planu, ale wiedziałam, gdzie chcę dojść

 

Na tamtym etapie, czyli na początku 2016 roku nie miałam dokładnego planu jak zbudować moje rozwiązanie online. Nie do końca również znałam jego kształt, wiedziałam jedynie, że chcę coś takiego zrobić. Planu nie miałam bo po prostu nikt mi nie powiedział jakie są kolejne etapy działania. Podglądałam, co robią inni i szłam intuicyjnie do przodu. Po jakimś czasie stwierdziłam, że chyba przydałoby się kręcić jakieś filmiki, wcześniej współpracowałam z firmą, dla której nagrałam kilka filmików z treningami i wiedziałam, że czuję się w tym całkiem nieźle. Nie miałam ani sprzętu ani wiedzy technicznej jak takie firmy obrabiać. Zdążyłam zrobić cztery samodzielnie, po czym poznałam Kasię Wojniak, bez której ten projekt na pewno nie wyglądałby tak ładnie. Kasia jest odpowiedzialna za filmy, zdjęcia, banery i robi to naprawdę świetnie! Jestem bardzo wdzięczna losowi, że przysłał Kasię na moje zajęcia grupowe 🙂

Pierwsze kroki

We wrześniu 2016 zrezlizowałam pierszą akcję, jaką był Miesiąc Treningów na bosaka, znajdziesz ją na moim kanale na YouTubie. W akcji udział wzięło 600 osób, co było dla mnie ogromnym sukcesem! Po akcji ruszyła wesja beta studia, chociaż nie była to forma, którą chciałam osiągnąć to był to jakiś początek. Na maile z regularnymi treningami zapisało się kilkadziesiąt osób i część z nich nadal jest w Wirtualnym Studio (dziękuję za zaufanie dziewczyny <3). Chociaż ta działalność nie pokrywała jeszcze kosztów wytworzenia materiałów i kosztów narzędzi, z których korzystałam to i tak uznałam to za dobry znak i coś wewnętrznie kazało mi iść w tą stronę.

Pomysł na biznes - założycielka

 

Rok Wirtualnego Studia i co się działo za kulisami

 

Mozolnie krok za krokiem posuwałam się do przodu, co nie było łatwe. Często wstawałam o 5 rano, żeby uczyć się jak coś zrobić na stronie, jak zbudować rozwiązanie, o które mi chodzi bo wizja była coraz bardziej klarowna i już wiedziałam, że chcę posiadać własną platformę. Byłaboby to dosyć kosztowne rozwiązanie gdybym zleciła jej budowę informatykowi więc…postanowiłam ją zbudować sama. Za moimi plecami Rysiek roznosił mieszkanie na strzępy, wysypywał mąkę na kuchenną podłogę, pakował rolki papieru toaletowego do muszli klozetowej, rozsypywał wszystkie dostępne w polu widzenia klocki, naklejał plastelinę na ścianę.

Wciąż nieidealnie ale samodzielnie

Wciąż szukałam rozwiązań, o które mi chodziło, ponieważ tak na dobrą sprawę nie za bardzo miałam kogo zapytać. Finalnie we wrześniu 2017 roku mogłam zaproponować klientkom rozwiązanie, z którego byłam zadowolona. Wciąż nie było idealnie, ale czułam, że jestem już o krok od czegoś naprawdę fajnego i funkcjonalnego. Jak się okazało byłam na początku drugiej ciąży, czułam się wiadomo jak to w pierwszym trymestrze, ale nadal dopracowywałam rozwiązanie, obsługiwałam ręcznie część zamówień, tak aby zapewnić dziewczynom w Studio jak najlepszą jakość.

 

Społeczność

 

Dziewczyny dołączające do Studia są absolutnie niesamowite, wyrozumiałe i po prostu współtworzą Studio. Niektóre z nich są w Studio od samego początku <3 To niesamowite i jestem za Was wszystkie bardzo, bardzo wdzięczna. Dzięki Wam mogę rozwijać tą ideę. Moim celem jest to, aby prezentować jak najbardziej holistyczne podejście do tematu i nie tworzyć zbędnego ciśnienia, którego mamy aż nadto: opieka nad dziećmi, prowadzenie domu i praca są same w sobie sporym wyzwaniem.

Plany

Mam mnóstwo dalszych planów, które mogą zostać zweryfikowane przez pojawienie się drugiego dziecka, zakładam taką możliwość. Oczywiście, że chciałabym, aby było szybciej, sprawniej czy coś tam. Wiem jednak, że gdybym tak cisnęła na maksa to daleko bym nie zajechała. Może bym zajechała, ale pewnie kosztem rodziny i swojego własnego zdrowia. Udało mi się doprowadzić Wirtualne Studio do miejsca, w którym jest ono względnie zautomatyzowane, a dziewczyny dostaną materiały bez względu na to czy Rysiek ma ospę tak jak ostatnio czy też nie. Wciąż jest wiele rzeczy, które chciałabym ulepszyć, a po cichu marzę o…zbudowaniu aplikacji! Ale o tym pomyślę za jakiś czas. Teraz czekam na dzidziusia, staram się dopracowywać to, co jest, prowadzę ostatnie treningi.

Podsumowanie

Podsumowując dwa lata temu kompletnie nie miałam pojęcia dokąd zmierzam. Moje umiejętności techniczne były zerowe, warto jednak mieć wizję i krok po kroku ją realizować, do czego zachęcam Was wszystkich. Być może na początku to, co chcesz zrobić jest mało klarowne ale napewno jest możliwe!

Jeśli ten wpis był dla Ciebie w jakiś sposób inspirujący podziel się ze mną swoimi odczuciami w komentarzu. Podeślij komuś, kto być może się zainspiruje.

Ściskam,

Kasia